هیچ محصولی در سبد خرید نیست.
زمان مطالعه1 دقیقه
می پسنـدم0
اندازه متن12
در واقعه کربلا، تنها بزرگسالان نبودند که قهرمانی کردند. کودکان و نوجوانان حاضر در این رویداد تاریخی نیز درسهای بزرگی از شجاعت و فداکاری به ما آموختند.
این جوانان با وجود سن کم، در سختترین شرایط ایستادگی کردند و از عقیده خود دفاع نمودند. آنان ثابت کردند که شجاعت به سن و سال نیست، بلکه به بزرگی روح و استواری ایمان بستگی دارد.
حتی در میان این کودکان، کسانی بودند که در راه آرمانشان جان خود را فدا کردند. این موضوع به ما نشان میدهد که عشق و ایمان میتواند در هر سنی چنان قدرتمند باشد که بر همه سختیها غلبه کند.
روایت این جوانان شجاع به ما میآموزد که برای دفاع از حق و حقیقت، نباید منتظر بزرگ شدن یا فراهم آمدن شرایط ایدهآل باشیم. هر کس در هر سنی میتواند در برابر ستم بایستد و نقشی درست در تاریخ ایفا کند.
امام حسین (علیه السلام) در اولین ماه سال ۶۱ هجری، به همراه خانواده و یاران خود به سوی کوفه حرکت میکرد. در میان راه، لشکریان یزید، آنان را در سرزمین کربلا متوقف کردند و در نتیجه، واقعه بزرگ کربلا رخ داد. هدف اصلی امام (علیه السلام) از این قیام و شهادت، زنده نگه داشتن سنت پیامبر خدا، امر به کارهای نیک و نهی از اعمال ناشایست، اصلاح جامعه مسلمانان، برپایی حکومت اسلامی و گسترش عدالت در میان مردم بود. در این سفر، بسیاری از کودکان و نوجوانان نیز در کاروان ایشان حضور داشتند.
بر اساس کتابهای تاریخی معتبر مانند تاریخ طبری، ارشاد شیخ مفید و کتاب الفتوح ابن اعثم کوفی که در سده سوم هجری نوشته شدهاند، در واقعه کربلا سی کودک و نوجوان حضور داشتند. در ادامه، نام برخی از این کودکان و نوجوانان آورده میشود.
امام حسین علیه السلام فرزند کوچکشان را که از همسرشان رباب سلام الله علیها بود، در آغوش گرفته بودند. این کودک به دلیل قطع آب و تشنگی شدید، بسیار بیقرار شده بود. در همین لحظات، در حالی که امام درباره بیتابی و وضعیت فرزندشان سخن میگفتند، ناگهان تیری که از سوی سپاه دشمن پرتاب شد، به گلوی کودک اصابت کرد و او را به شهادت رساند.
او پسر امام حسن علیهالسلام بود و تنها چهارده سال داشت. با پافشاری و اصرار زیاد، از امام حسین علیهالسلام اجازه گرفت تا به میدان جنگ برود. پس از نبردی دلاورانه و شجاعانه، در نهایت توسط دشمنان به شهادت رسید.
او فرزند امام حسن (علیه السلام) بود و تنها یازده سال داشت. وقتی دید امام حسین (علیه السلام) در میدان جنگ بر زمین افتادهاند، سریع خودش را به صحنه نبرد رساند تا از جان عمویش دفاع کند. او با شجاعت بسیار با دشمن جنگید و چندین نفر از آنها را از پای درآورد، اما سرانجام در راه حق، توسط سپاهیان یزید به شهادت رسید.
پسر بچهای نه یا یازده ساله بود که پدرش در راه خدا شهید شده بود. امام علیه السلام به او فرمودند: «شاید مادرت موافق نباشد که به میدان جنگ بروی.» آن پسر پاسخ داد: «مادرم به من دستور داده است که به میدان بروم و لباس رزم را بر تنم کرده است.» پس او به میدان جنگ رفت، با شجاعت بسیار جنگید و در نهایت به درجه شهادت نائل آمد.
محمد پسر عون عبدالله، یکی از جوانانی بود که در کربلا حضور داشت. او با اجازهی امام حسین (علیه السلام) به میدان جنگ رفت. در حالی که رجز میخواند، با شجاعت بسیار جنگید و تعدادی از دشمنان را از پای درآورد و در پایان، جام شهادت را نوشید.
عون پسر جعفر طیار، به همراه مادرش در واقعه کربلا حاضر بود. او با اجازه امام حسین به میدان جنگ رفت و اینگونه رجز خواند: «اگر مرا نمیشناسید، من پسر عبدالله جعفرم، همان که در بهشت با دو بال پرواز میکند…» او سپس با شجاعت بسیار جنگید و شمار زیادی از سربازان دشمن را از پای درآورد و در پایان، به مقام بلند شهادت رسید.
او فرزند مسلم بن عقیل بود که به همراه مادر و دایی خود در کربلا حاضر شد. پس از گرفتن اجازه از امام، به میدان نبرد رفت و چنین رجز خواند: «امروز پدرم، مسلم و جوانانی را که در راه دین رسول خدا صلی الله علیه و آله شهید شدهاند، ملاقات میکنم».
تعدادی از سپاهیان دشمن را شکست داد و در نهایت به شهادت رسید.
محمد پسر مسلم بن عقیل، نوجوانی بود که تنها دوازده یا سیزده سال داشت. پس از شهادت عبدالله بن مسلم، چند تن از جوانان خاندان بنیهاشم، بدون گرفتن اجازه، به سمت دشمن یورش بردند. امام حسین علیه السلام به آنان فرمود: «ای پسر عموهای من! برای مرگ شکیبا باشید». جوانان بنیهاشم بازگشتند، اما متأسفانه در این هنگام، محمد بن مسلم توسط دشمنان به شهادت رسید.
محمد و ابراهیم، دو پسر دیگر مسلم بن عقیل، در واقعه کربلا دستگیر و زندانی شدند. یک زندانبان که علاقهمند به خاندان پیامبر بود، شبانه به آنها کمک کرد تا از زندان فرار کنند. آنها به خانه زنی پناه بردند که همسرش از طرفداران یزید بود. وقتی شوهر زن به خانه برگشت، این دو کودک را با خود برد و آنها را به شهادت رساند.
دختر کوچولوی سه یا چهارساله امام حسین علیه السلام که به همراه خانوادهاش اسیر شده بود. در ویرانههای شام، جایی که خاندان پیامبر برای مدتی ساکن بودند، او در خواب پدرش را دید و از خواب پرید. پس از این خواب، او بسیار ناآرام و پریشان شد.
مأموران به فرمان یزید، سر بریده پدرش را نزد این کودک آوردند. وقتی آن دخترک، سر پدر را دید، اندوه و بیماریش بیشتر شد و در نهایت، در همان سن کم، از دنیا رفت و جانش را به خدا سپرد.
امام محمد باقر علیهالسلام فرزند امام سجاد علیهالسلام و نوه امام حسن علیهالسلام از سمت مادر بود. ایشان در زمان رویداد کربلا و اسیر شدن خاندان پیامبر، کودکی خردسال بود و سنی در حدود سه یا چهار سال داشت. پس از آن، در دوران بزرگسالی، به عنوان پیشوای پنجم شیعیان انتخاب شد و مسئولیت رهبری و راهنمایی جامعه مسلمانان را بر عهده گرفت.
در کودکی بود که در حادثه کربلا حاضر شد و پس از آن به اسارت درآمد. درباره او نقل شده که روزی یزید به او پیشنهاد داد: “آیا با پسرم عبدالله کشتی میگیری؟”
او در پاسخ گفت: “من توان کشتی گرفتن ندارم، اما اگر یک چاقو به من و یک چاقو به او بدهی تا با هم بجنگیم، اگر او مرا بکشد، من به جدم رسول خدا صلی الله علیه و آله و پدرم علی بن ابیطالب علیه السلام میپیوندم و اگر من او را بکشم، او به جدش ابوسفیان و پدرش معاویه خواهد پیوست”.
یزید به خوبی درک کرد که این کودک، شهامت و رشادت را از نیاکان و پدرانش به ارث برده است.
