در اینجا به بررسی مفهوم این ضربالمثل میپردازیم:
گاهی در زندگی با افرادی روبرو میشویم که با وجود داشتن سلامتی و توانایی جسمی کامل، رفتارهایی از خود نشان میدهند که نشان از بیخردی و نادانی عمیق دارد. این مثل قدیمی اشاره به این حقیقت دارد که نابینایی هرچند سخت و دشوار است، اما بیخردی و نداشتن درک و شعور، مشکل بسیار بزرگتری محسوب میشود.
یک فرد نابینا ممکن است با استفاده از دیگر حسهای خود و با کمک عقل و درکش، راه خود را در زندگی پیدا کند و حتی به موفقیتهای بزرگی دست یابد. اما فردی که فاقد شعور و خرد است، حتی با داشتن سلامت جسمی کامل، دائماً در حال زمین خوردن و соверش اشتباه است. این شخص نه تنها نمیتواند مسیر درست زندگی را تشخیص دهد، بلکه ممکن است با تصمیمات نادرست خود، مشکلات بزرگی برای خود و اطرافیانش ایجاد کند.
در حقیقت، این ضربالمثل به ما یادآوری میکند که ارزش واقعی یک انسان در بینایی چشمانش نیست، بلکه در بینش فکر و خرد اوست. نداشتن چشم هرچند سخت است، اما نداشتن بینش و فهم، مصیبت بسیار بزرگتری است.

در این نوشته میخواهیم معنی و مفهوم اصلی این ضربالمثل کهن ایرانی را با هم بررسی کنیم. در ادامه با ما همراه باشید.
معنی بدتر از کوری بیشعوری چیست؟
۱- اگر کسی قدرت بینایی خود را از دست بدهد، باز هم بهتر از کسی است که خِرَد و فهمش را از دست داده باشد. چون مردم میتوانند با فرد نابینا ارتباط برقرار کنند، اما تحمل فرد بیخرد بسیار دشوار است.
۲- فرد نابینا نعمتی را از دست داده که رنج آن بیشتر متوجه خود اوست، زیرا از دیدن جهان محروم شده است. اما کسی که از عقلش استفاده نمیکند و رفتارهای نابخردانه دارد، علاوه بر آسیب زدن به خود، باعث آزار دیگران نیز میشود.
پس:
فرد نابینا خود در رنج است،
اما
فرد بیخرد دیگران را نیز به رنج میاندازد.
۳- از دست دادن حس بینایی در مقایسه با سایر حواس — مانند بویایی، شنوایی، چشایی و لامسه — سختتر است. این ضربالمثل یادآوری میکند که اگرچه نابینایی دردناک است، اما از دست دادن خِرَد و درک، حتی از آن هم سختتر و ناگوارتر است.
پیشنهاد: ضربالمثلهای بیشتری بخوانید.
اختصاصی – آدینوشاپ













