این ضربالمثل برای توصیف افرادی به کار میرود که ظاهری پرادعا و پرسر و صدا دارند، اما در باطن از دانش و محتوای ارزشمندی برخوردار نیستند.
در این مثل، فرد نادان به “طبل” تشبیه شده است. طبل وسیلهای است که وقتی میکوبندش، صدایی بلند و گوشخراش از خود تولید میکند، اما درون آن کاملاً خالی است. این صدا تنها برای جلب توجه است و هیچ هارمونی و معنایی در آن وجود ندارد.
به همین شکل، یک انسان کمخرد نیز ممکن است با حرفهای بیاساس، ادعاهای بزرگ و سخنرانیهای پرسروصدا، سعی در پنهان کردن جهل و خلأ درونی خود داشته باشد. هرچه دانش فرد کمتر باشد، اغلب صدای او بلندتر است تا با این کار، کمبودهایش را بپوشاند.
این ضربالمثل به ما یادآوری میکند که در قضاوت دربارهی دیگران، ظاهر و سر و صدا را ملاک قرار ندهیم. باید به دنبال افرادی باشیم که اگرچه ممکن است آرام و بیادعا باشند، اما سرشار از علم، تجربه و محتوای ارزشمند هستند.

در این نوشته، میخواهیم معنی و مفهوم اصلی این ضربالمثل کهن ایرانی را بررسی کنیم. در ادامه با ما همراه باشید.
معنی ضرب المثل نادان چون طبل غازی، بلند آواز و میان تهی
عبارت کامل این ضربالمثل چنین است: “دانا چو طبله عطارست خاموش و هنر نمای و نادان خود طبل غازی، بلند آواز و میان تهی.”
معنایش این است که انسان خردمند، مانند صندوق عطاری است که پر از عطر و داروهای خوشبوست. این صندوق هیچ صدایی ندارد، اما هنرش که همان بوی خوش است، خودش را نشان میدهد. در مقابل، فرد نادان مانند طبل جنگی است که درونش کاملاً خالی است، اما سر و صدای بسیار زیادی ایجاد میکند.
به بیان دیگر، فرد نادان پر از ادعا و حرفهای پوچ است، در حالی که انسان دانا بیشتر به عمل و کارهای سازنده اهمیت میدهد.
وقتی میخواهند به کسی اشاره کنند که فقط سر و صدا دارد و پرادعاست، از این ضربالمثل استفاده میکنند. یعنی به جای توجه به ظاهر و هیاهوی او، باید به باطنش نگاه کرد. چنین فردی با این رفتارها فکر میکند خودش را مطرح میکند، اما در واقع نادانی خود را به همه نشان میدهد.
برای تشخیص فرد دانا از نادان، به رفتار و کارهایش توجه کنید. انسان دانا پرتحرک و فعال است و کارهای مفید انجام میدهد، اما نادان فقط حرف میزند و غُر میزند، بدون آنکه کار سازندهای انجام دهد.
بیشتر بخوانید: ضرب المثل در مورد نادان
اختصاصی-آدینوشاپ













