هیچ محصولی در سبد خرید نیست.
زمان مطالعه2 دقیقه
می پسنـدم0
اندازه متن12
زندگی در غار چگونه بوده است؟
در گذشتههای بسیار دور، انسانهای اولیه برای محافظت از خود در برابر سرما، گرما، باران و حیوانات درنده به درون غارها پناه میبردند. این غارها مانند خانههای طبیعی بودند که امنیت و آرامش نسبی برای آنها فراهم میکردند.
آنها در این غارها آتش روشن میکردند تا هم گرم شوند و هم غذا بپزند. با استفاده از سنگهای تیز و استخوان حیوانات، ابزارهای سادهای میساختند. شکار حیوانات و جمعآوری گیاهان خوراکی، راه اصلی تهیه غذایشان بود.
بر روی دیوارهای غارها، تصاویری از حیوانات و صحنههای شکار را نقاشی میکردند. این نقاشیها تنها یک تزیین نبود، بلکه به نظر میرسد راهی برای ثبت تجربیات و باورهایشان بوده است.
این شیوه زندگی ساده و وابسته به طبیعت، نخستین گام های انسان در مسیر ساختن تمدن بود.
زندگی در غارها، نخستین بخش پرشکوه از تاریخ انسانهاست. در آن زمان، مردم به طور کامل با دنیای طبیعی پیوند خورده بودند و برای زنده ماندن، تنها با دستان خالی و فکر باهوششان با مشکلات محیطی روبهرو میشدند. این دوره نه تنها پایههای تمدن امروزی ما را بنا نهاد، بلکه نشان داد که انسانها چه قدرت شگفتانگیزی برای وفق دادن خود و ساختن آیندهای بهتر دارند.
در این پژوهش، جنبههای گوناگون زندگی غارنشینی را بررسی میکنیم. از چگونگی انتخاب خانه و ساختن ابزارها گرفته تا روشهای شکار، خوراک و روابط میان افراد؛ همه این موارد به ما کمک میکنند تا شناخت بهتری از نیاکان خود به دست آوریم.
در گذشتههای بسیار دور، یکی از مراحل اولیه زندگی انسانها، زندگی در غار بود. مردم آن زمان برای محافظت از خود و زنده ماندن، به درون غارها پناه میبردند. این شیوه زندگی، که با شرایط محیطی و زیستی آن دوران هماهنگ بود، تأثیر زیادی در شکلگیری اولین جامعههای انسانی داشت.
غارنشینان در دورهای به نام پارینهسنگی و حتی قبل از آن، در غارها سکونت داشتند. این غارها به عنوان پناهگاههای طبیعی، از آنان در برابر خطراتی مانند حیوانات درنده و آبوهوای سخت محافظت میکردند. همچنین، غارها مکان مناسبی برای نگهداری غذا و در امان ماندن از تهدیدهای محیط اطراف بودند.
انسانهای دوران غارنشینی برای زنده ماندن و کنار آمدن با طبیعت اطرافشان از وسایلی استفاده میکردند که از سنگ، استخوان و چوب ساخته میشد. این وسایل شامل تبر، چاقو، نیزه و ابزارهایی برای سوراخ کردن و کندن بودند. به تدریج این ابزارها بهتر و کاملتر شدند و برای کارهای بیشتری به کار گرفته شدند. علاوه بر این، کشف آتش نیز گام بزرگی برای آنان به شمار میرفت. آتش به آنها امکان میداد غذا بپزند، خود را گرم نگه دارند و در مقابل حمله حیوانات از خود محافظت کنند.
یکی از شگفتانگیزترین ویژگیهای زندگی انسانهای غارنشین، نقاشیهایی است که روی دیوار غارها کشیدهاند. این نقاشیها معمولاً تصویرگر حیوانات، انسانها و صحنههای مختلف شکار هستند. آثاری مانند نقاشیهای غار لاسکو در فرانسه و غار آلتامیرا در اسپانیا، نشان میدهند که این انسانها به هنر و ثبت زندگی روزمره خود اهمیت میدادند.
به نظر میرسد غارنشینان باورها و مراسم مذهبی نیز داشتهاند. کشف گورهایی که در آن وسایل خاصی کنار مردگان گذاشته شده، به همراه نقاشیهای مربوط به شکار و پرستش حیوانات، نشان از وجود نوعی نظام اعتقادی در میان آنان دارد. این مراسم و باورها احتمالاً به ایجاد جامعهای منسجم و افزایش حس همبستگی میان افراد کمک کرده است.
شکار برای مردمان باستان و کسانی که در غارها زندگی میکردند، یک کار بسیار مهم و اساسی بود تا بتوانند خوراک خود را فراهم کنند و زنده بمانند. این کار نیازمند تواناییهای خاص، ابزارهای مناسب و کار گروهی بود که کمکم و در طول زمان بهتر و پیشرفتهتر شد.
در ادامه به معرفی چند نمونه از وسایلی میپردازیم که برای شکار کردن به کار میروند:
مردم دوران غارنشینی برای شکار از ابزارهایی استفاده میکردند که از سنگ ساخته شده بودند. این ابزارها شامل تبر، چاقو و نیزههای سنگی میشد. آنها معمولاً این وسایل را از سنگهای سخت مانند چخماق میساختند. از این ابزارها برای برش دادن، کندن پوست و تکهتکه کردن گوشت حیوانات استفاده میکردند.
در طول تاریخ، انسانهای نخستین کمکم یاد گرفتند که نیزه و تیرهایی درست کنند که نوک آنها از سنگ و چوب ساخته میشد. این ابزار جدید به آنها کمک میکرد تا حیوانات بزرگتر و چابکتر را شکار کنند. کار با نیزه و تیر به تمرین و دقت بیشتری نیاز داشت، اما یک مزیت بزرگ داشت: انسان میتوانست بدون آن که خیلی به شکار نزدیک شود، از فاصلهای امن به آن حمله کند.
تلهها و دامها هم از ابزارهای کاربردی برای شکار به شمار میرفتند. انسانهای غارنشین با کمک شاخههای درختان، سنگها و ریسمانهایی که از گیاهان میساختند، دامهایی برای گرفتن جانوران کوچک مثل خرگوش و پرندگان درست میکردند. این تلهها معمولاً در جاهایی کار گذاشته میشد که حیوانات از آن عبور میکردند. به این شکل، بدون نیاز به تلاش زیاد، شکار خود را به دست میآوردند.
زندگی در غار و ضرورت همکاری برای زنده ماندن، به احتمال زیاد تأثیر زیادی در شکلگیری نخستین گروههای اجتماعی داشته است. انسانهای غارنشین معمولاً در دستههای کوچک زندگی میکردند و برای ادامه زندگی، نیاز به تقسیم کار و کمک به یکدیگر داشتند. همین همکاریها باعث شد روابط میان آنان مستحکمتر شده و نهادهای ساده اجتماعی به وجود بیاید.
علاوه بر این، فرهنگ و هنر به جا مانده از غارنشینان، نشان میدهد که توانایی ذهنی و هنری انسانها به تدریج در حال پیشرفت بوده است. نقاشیهای درون غارها و مراسم آیینی آن دوران نشان میدهد که انسانهای آن زمان میتوانستند به شکل نمادین فکر کنند و احساسات خود را بیان نمایند. این مهارتها، پایه و اساس پیدایش زبان، هنر و فرهنگهای پیشرفتهتر در دورانهای بعد شد.
زندگی در غارها بخش بزرگی از گذشته ایران را تشکیل میدهد. به دلیل آبوهواهای گوناگون و وجود غارهای فراوان، انسانهای نخستین در گروههای مختلف در این غارها سکونت داشتند. این پناهگاههای طبیعی علاوه بر محافظت از آنان در برابر آبوهوای نامساعد و جانوران درنده، فضایی برای با هم زندگی کردن، برگزاری آیینها و حتی آفرینش نخستین نمونههای هنری بودند.
غار کمربند: این غار در استان کرمانشاه قرار دارد و یکی از کهنترین مکانهایی است که انسانها در ایران در آن زندگی میکردهاند.
غار هوتو: این غار در استان زنجان واقع شده و روی دیوارهای آن نقاشیهای زیبایی از جانوران دیده میشود.
غار کلماکره: این غار که در استان لرستان قرار گرفته، از مهمترین مکانهای باستانشناسی در ایران به شمار میرود.
غار سهولان: این غار در استان آذربایجان غربی است و به خاطر قندیلهای آهکی زیبا و دیدنیاش، یکی از جذابترین غارها محسوب میشود.
