هیچ محصولی در سبد خرید نیست.
زمان مطالعه1 دقیقه
می پسنـدم0
اندازه متن12
زندگی آیتالله بهجت
آیتالله محمدتقی بهجت، از عالمان بزرگ و با تقوای شیعه در قرن معاصر بود. ایشان در خانوادهای مذهبی در شهر فومن به دنیا آمد. از همان کودکی، علاقهی زیادی به یادگیری علوم دینی نشان داد.
برای تحصیل، ابتدا به نجف اشرف سفر کرد و در محضر استادان بزرگ آن زمان شاگردی نمود. پس از آن، برای ادامهی تحصیل به قم رفت و در آنجا ساکن شد. ایشان علاوه بر تدریس برای طلبهها، خود نیز همواره به عبادت و راز و نیاز با خدا مشغول بود.
ویژگی بارز ایشان، سادهزیستی، تواضع و توجه بسیار به مسائل معنوی بود. بسیاری از مردم برای گرفتن راهنمایی و حل مشکلات خود به ایشان مراجعه میکردند.
سرانجام، این عالم بزرگوار پس از سالها خدمت و عبادت، دار فانی را وداع گفت و به دیار باقی شتافت. آرامگاه ایشان در قم، زیارتگاه دوستدارانش است.
آیتالله محمدتقی بهجت فومنی از بزرگان و مراجع تقلید شیعه در دوران ما بود. او علاوه بر دانش عمیق و تسلط بر مسائل فقهی، به خاطر اخلاق نیکو، سادهزیستی و بینش معنویاش، نزد مردم و علما جایگاه ویژهای داشت. ایشان در حوزهٔ علمیه قم استادی مبرز به شمار میرفت و در عین حال، در دل عموم مردم نیز به عنوان عالمی الهی و راهنمایی دلسوز شناخته میشد. زندگی پربار آیتالله بهجت، سرشار از درسها و عبرتهایی است که میتواند برای پژوهشگران دینی، طلاب و همهٔ دوستداران معارف اسلام، نمونهای ارزشمند و قابل تأمل باشد.
آیتالله محمدتقی بهجت در سال ۱۲۹۵ در شهر فومن، از توابع استان گیلان، متولد شد. او از همان سنین کم، اشتیاق فراوانی به یادگیری علوم دینی داشت و وقتی نوجوان بود، تحصیل دروس مقدماتی اسلامی را آغاز کرد. پس از پشت سر گذاشتن این مراحل اولیه، برای ادامهی تحصیل به شهرهای مهم علمی و مذهبی آن زمان، مانند کربلا، نجف و قم سفر کرد و در آنجا ساکن شد.
یکی از مراحل مهم و تاثیرگذار در زندگی علمی آیتالله بهجت، حضور ایشان در مرکز علمی نجف بود. او در کلاس درس استادان بزرگی مانند مرتضی طالقانی، آیتالله سید ابوالحسن اصفهانی، آیتالله کمپانی، آقا ضیاء عراقی، سید علی قاضی طباطبایی، میرزای نائینی، محمد کاظم شیرازی و دیگران حاضر شد و از دانش و بینش عمیق این استادان، استفاده بسیاری کرد. بعد از بازگشت به میهن، در مرکز علمی قم به آموزش و پرورش دانشجویان پرداخت و در میان برترین فقیهان و مدرسان این مرکز علمی جای گرفت.
آیتالله بهجت با بررسی و پژوهش در زمینههای گوناگون دانش اسلامی مانند فقه، اصول، اخلاق و عرفان، موقعیت بسیار والایی در بین دانشمندان شیعه پیدا کرد.
یکی از برجستهترین خصوصیات آیتالله بهجت، رفتار و منش اخلاقی و معنوی وی بود. او همیشه زندگی سادهای داشت، متواضع بود، از گناه پرهیز میکرد و به دستورات دینی پایبند بود. بسیاری از افرادی که با او رفتوآمد داشتند، از صداقت بیغلوغشش، سکوت پرمعنایش و اهمیت زیادی که به عبادت میداد، یاد میکنند. به همین خاطر، مردم او را به عنوان یک عالم معنوی و عارفی میشناختند که به مقامات بالای روحانی رسیده بود.
نماز و یاد خدا در زندگی آیتالله بهجت از اهمیت بسیار بالایی برخوردار بود. ایشان نماز را راهی برای شناخت خداوند و نزدیک شدن به او میدانستند و همیشه میفرمودند که اگر کسی نماز را با توجه و حضور قلب به جای آورد، بسیاری از سختیهای روحی و حتی مشکلات زندگیاش حل خواهد شد. به همین دلیل، درسها و راهنماییهای معنوی او با استقبال فراوانی از سوی مردم و طلاب روبرو شد.
آیتالله بهجت شاگردان زیادی را آموزش داد که بعدها هر کدام در حوزههای علمیه و نهادهای مذهبی به جایگاههای مهمی دست یافتند. بسیاری از این شاگردان، افزون بر دانش فقه و اصول، از تعالیم اخلاقی و معنوی او نیز بهره بردند و این آموزههای ارزشمند را به نسلهای بعد منتقل کردند. به این ترتیب، آیتالله بهجت نه تنها خود فردی برجسته بود، بلکه با پرورش شاگردان متعهد، نقش مؤثری در تداوم و گسترش دانش اسلامی داشت. آیت الله محمدتقی مصباح یزدی یکی از شاگردانی است که سالهای طولانی از محضر ایشان استفاده کرده است.
آیتالله بهجت همیشه به دانشجویان علوم دینی توصیه میکرد که به پاکسازی درون، دوری از خطا، خالص کردن هدف و اهمیت دادن به کارهای نیک پایبند باشند. ایشان باور داشتند دانشی که همراه با پرهیزگاری نباشد، سودمند نخواهد بود و فقط زمانی میتوان از دانش دینی بهرهی کامل برد که انسان دل پاک و رفتاری پارسا داشته باشد.
افراد زیادی که در حضور آیتالله بهجت بودند، از کارهای خارقالعاده و حالات روحانی خاص ایشان تعریف کردهاند. این موارد، چه به شکل پیشگوییهای درست و چه به شکل راهنماییهای روحانی، از نظر بسیاری نشاندهنده جایگاه بلند معنوی و پیوند عمیق ایشان با خدا بود.
با اینکه آیتالله بهجت کمتر کتاب منتشر میکرد و بیشتر به تربیت شاگردان و دادن راهنماییهای شفاهی میپرداخت، اما شاگردانش مجموعهای از سخنرانیها، نوشتهها و درسهای او را جمعآوری و چاپ کردهاند. این نوشتهها در زمینههای فقه، اصول دین و اخلاق، کمک بزرگی به گسترش و پربار شدن دانش اسلامی نمودهاند.
برخی از کتابهای چاپ شده از ایشان عبارتاند از: رساله توضیحالمسائل، مناسک حج، حاشیه بر وسیلة النجاة و جامع المسائل.
آیتالله محمدتقی بهجت در بیست و هفتم اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۸ هجری شمسی، برابر با بیست و دوم جمادیالاول سال ۱۴۳۰ هجری قمری، از این دنیا رفت.
مراسم تشییع پیکر ایشان با استقبال پرشور علما، طلبهها و مردم از گروههای مختلف در شهر قم برگزار شد و سپس پیکر او در حرم حضرت معصومه (س) به خاک سپرده شد.
درگذشت او برای جهان اسلام loss بزرگی محسوب میشود و یاد و خاطرهاش همواره در میان دوستداران فرهنگ و معارف اسلامی زنده و جاویدان خواهد ماند.
زندگی مرحوم آیتالله محمدتقی بهجت، نمونهای روشن برای همه حقیقتجویان و علاقهمندان به زندگی پاک و خداست. او با وجود جایگاه بلند علمی و فقهی، همیشه بر اهمیت اخلاق، صداقت در عمل و پیوند با خدا پای میفشرد و با همین ویژگیها توانست قلبهای بسیاری را به سوی پروردگار بکشاند. بررسی سرگذشت ایشان نه فقط برای دانشجویان علوم دینی، بلکه برای هر انسانی که به دنبال آرامش روح و معنویت است، مفید و الهامبخش خواهد بود. بدون شک، آیتالله بهجت نمونهای کامل از یک عالم الهی بود که نوشتهها و یادگارهای علمی و اخلاقی او، برای همیشه چراغ راه جویندگان خواهد ماند.
