هیچ محصولی در سبد خرید نیست.
زمان مطالعه1 دقیقه
می پسنـدم0
اندازه متن12
با غذاهای اصیل و خوشمزه اصفهان بیشتر آشنا شویم!
اصفهان، یکی از قدیمیترین و تاریخیترین شهرهای ایران، با فرهنگی پربار و میراثی ارزشمند، نهتنها در زمینه معماری، هنر و صنایع دستی مشهور است، بلکه در حوزه غذا و خوراکیهای محلی نیز جایگاه ویژهای دارد. غذاهای سنتی اصفهان بخش مهمی از فرهنگ و هویت مردم این منطقه به شمار میروند که ریشه در تاریخ، آداب و رسوم و سلیقه مردم این سرزمین دارند. این غذاها علاوه بر طعم بینظیرشان، نشاندهنده شیوه زندگی، آب و هوا و مواد غذایی در دسترس در این منطقه هستند. در این پژوهش، برخی از مهمترین و شناختهشدهترین غذاهای سنتی اصفهان معرفی میشوند و ویژگیها، ترکیبات و اهمیت فرهنگی آنها مورد بررسی قرار میگیرد.
عبارتند از:
بدون تردید، بریانی شناختهشدهترین غذای سنتی شهر اصفهان به شمار میرود که در بین مسافران داخلی و خارجی نیز بسیار پرطرفدار است. بسیاری از مردم فکر میکنند بریانی شبیه به “بریانی هندی” است، اما باید گفت بریانی اصفهانی کاملاً با آن تفاوت دارد. این غذا از ترکیب گوشت گردن یا سر و دست گوسفند، جگر سفید، پیاز، زعفران، دارچین، فلفل و دیگر ادویههای خوشبو درست میشود و معمولاً روی نان سنگک سرو میشود. در حالی که بیشتر غذاهای ایرانی با برنج خورده میشوند، بریانی را همراه با نان میل میکنند و معمولاً دوغ و سبزی تازه نیز کنار آن سرو میگردد.
از لحاظ ارزش غذایی، بریانی یک غذای پرانرژی و مقوی است که مخصوصاً در فصلهای سرد سال، به گرم شدن بدن و افزایش انرژی کمک میکند. در اصفهان، برخی رستورانهای قدیمی وجود دارند که چندین دهه است تنها بر پخت بریانی تمرکز دارند و به آنها اصطلاحاً “بریونپزی” میگویند.
خورش ماست، با این که اسمش این طور است، در واقع یک خورشت نیست. بلکه یک دسر مخصوص و لاکچری است که با گوشت گردن، ماست چکیده، زعفران، شکر، زرده تخممرغ و گلاب درست میشود. این خوراکی رنگ زرد و قوام کرمی دارد، به صورت خنک سرو میشود و معمولاً در مهمانیهای رسمی و محافل سنتی اصفهان، به عنوان دسر استفاده میشود.
خورش ماست، یک نمونه عالی از به کارگیری هنرمندانه مواد غذایی ایرانی است. طعم شیرین و عطر دلنشین آن، ما را به یاد سنتهای قدیمی و سلیقه بالای ایرانیان در آمیختن مزههای مختلف میاندازد. این دسر ثابت میکند که غذا در فرهنگ اصفهان فقط برای رفع گرسنگی نیست، بلکه بخشی از هویت فرهنگی و حس زیباییشناسانه مردم این منطقه است.
کلهجوش یکی دیگر از خوراکهای سنتی و اصیل شهر اصفهان است که بیشتر در خانههای قدیمی و روستاهای این ناحیه پخته میشود. مواد اصلی این غذا شامل کشک، پیاز، نعنا خشک، گردو و در بعضی مواقع گوشت چرخکرده است. تهیهی کلهجوش بسیار آسان است و در عین سادگی، طعمی غنی و دلچسب دارد؛ به همین دلیل، مردم در بسیاری از شهرهای ایران به این غذا علاقه دارند.
این غذا علاوه بر اینکه هزینهی کمی دارد، بسیار مقوی است. به دلیل وجود کشک در ترکیبات آن، کلهجوش سرشار از کلسیم و پروتئین است. وقتی طعم کشک و نعنا با هم ترکیب میشود، عطر و طعم بینظیری ایجاد میکند که بسیاری از مردم آن را با طعم غذاهای خاطرهانگیز مادربزرگها مقایسه میکنند.
یخمهترش یکی از خوراکهای سنتی و قدیمی شهر اصفهان است که این روزها کمتر کسی آن را میشناسد. برای پخت این غذا از ترکیب گوشت، لپه، آلو، رب انار، زعفران و شکر استفاده میشود که طعمی لطیف، مابین شیرینی و ترشی دارد. این غذا معمولاً همراه با برنج میل میشود و بیشتر در مناسبتهای ویژه یا در ماه مبارک رمضان پخته میشود.
وجود مزههای مخالف در یک غذا — مانند ترش و شیرین — از ویژگیهای مهم آشپزی اصفهانی است که در آن سعی میشود طعمهای گوناگون به شکلی زیبا و متعادل در کنار هم قرار گیرند.
علاوه بر غذاهای اصلی و شناختهشده، خوراکیهای سادهتری مثل اشکنه (که با تخممرغ، پیاز، سیبزمینی و آرد درست میشود)، عدسی، کوفته، آبگوشت بزباش و کوکو هم در برنامه غذایی مردم اصفهان دیده میشوند. این غذاها معمولاً در خانه پخته میشوند و بیشتر بهعنوان یک وعده سبک یا شام مصرف میگردند.
در اصفهان، غذا فقط برای سیر شدن نیست، بلکه بخشی از فرهنگ و زندگی اجتماعی مردم است. در مهمانیهای قدیمی، دورهمیهای شبانه، مراسم مذهبی و حتی در ایام شادی و سوگواری، غذاهای مخصوصی پخته میشود که این دورهمیها را صمیمیتر و ارتباطات را محکمتر میکند.
بسیاری از غذاهای سنتی اصفهان، بازتابدهنده باورهای اخلاقی و دینی مردم این منطقه هستند. برای مثال، سادهپسندی، پرهیز از اسراف و مصرف متعادل گوشت و استفاده از سبزیهای محلی، از ویژگیهای بارز فرهنگ غذایی اصفهان به شمار میرود.
غذاهای سنتی اصفهان، گنجینهای از عطرها، مزهها و خاطرههای جمعی هستند که ذوق و هنر مردم این شهر را نشان میدهند. این غذاها علاوه بر طعم بینظیر و خاصیت غذایی بالا، بخشی از میراث فرهنگی ایران محسوب میشوند. امروزه با گسترش گردشگری و استقبال از غذاهای محلی، حفظ و آموزش این غذاهای اصیل بیش از گذشته اهمیت یافته است. امیدواریم این غذاهای بهیادماندنی، همواره در میان خانوادهها و نسلهای آینده زنده بمانند و بخشی از هویت ملی ما باقی بمانند.
