هیچ محصولی در سبد خرید نیست.
زمان مطالعه1 دقیقه
می پسنـدم0
اندازه متن12
در واقعه کربلا، تنها بزرگسالان نبودند که از آرمان خود دفاع کردند. کودکان و نوجوانان حاضر در این رویداد تاریخی نیز نقش مهمی ایفا کردند و درس های بزرگی در زمینه شجاعت و فداکاری به جا گذاشتند.
این نوجوانان با وجود سن کم، با شهامت و ایمان راسخ در کنار امام حسین (ع) ایستادند. آنان در سخت ترین شرایط، وفاداری و اعتقاد خود را نشان دادند. برخی از آنان حتی در راه دفاع از حق، جان خود را فدا کردند.
داستان زندگی این کودکان و نوجوانان به ما می آموزد که شجاعت تنها به سن و سال مربوط نیست. آنان ثابت کردند که حتی یک قلب جوان نیز می تواند سرشار از عشق به حق و حقیقت باشد و در برابر ستم بایستد.
امام حسین (علیه السلام) در اولین ماه سال ۶۱ هجری، به همراه خانواده و همراهان خود به سوی کوفه حرکت کرد. اما لشکریان یزید، آنها را در سرزمین کربلا متوقف کردند و در نتیجه، واقعهٔ بزرگ کربلا رخ داد. هدف اصلی امام حسین (علیه السلام) از این قیام و شهادت، زنده نگه داشتن راه پیامبر خدا، امر به کارهای خوب و نهی از کارهای ناشایست، اصلاح جامعهٔ مسلمانان، برپایی حکومت اسلامی و برقراری عدالت در جامعه بود. در میان همراهان ایشان، کودکان و نوجوانان زیادی نیز حضور داشتند.
بر پایه کتابهای تاریخی مانند تاریخ طبری، ارشاد شیخ مفید و کتاب الفتوح ابن اعثم کوفی که در سده سوم هجری نوشته شدهاند، سی کودک و نوجوان در واقعه کربلا حضور داشتند. در ادامه، نام برخی از این کودکان و نوجوانان آورده میشود.
فرزند کوچک امام حسین علیهالسلام و مادرش رباب، که از شدت تشنگی بسیار بیتاب شده بود، در آغوش پدرش قرار داشت. امام در آن لحظات سخت، از ناآرامی و رنج کودکش سخن میگفت که ناگهان تیری از سوی سپاه دشمن به سوی آنان پرتاب شد و گلوی کودک را شکافت. کودک بیگناه، در همان دم به شهادت رسید.
او فرزند امام حسن (علیه السلام) بود و تنها ۱۴ سال داشت. با اصرار و پافشاری زیاد، از امام حسین (علیه السلام) اجازه گرفت تا به میدان جنگ برود. سپس با شجاعت بسیار جنگید و در نهایت، توسط دشمنان به شهادت رسید.
او پسر امام حسن بود و تنها یازده سال سن داشت. وقتی دید امام حسین علیه السلام در میدان جنگ بر زمین افتادهاند، سریع خودش را به وسط میدان رساند تا از عمویش دفاع کند. او با دشمنان جنگید و چندین نفر از آنان را از پای درآورد، اما سرانجام توسط سپاهیان یزید به شهادت رسید.
در سن نُه یا یازده سالگی، به دلیل این که پدرش به شهادت رسیده بود، امام علیه السلام فرمودند: «شاید مادرش راضی نباشد که به میدان برود.»
او در پاسخ گفت: «مادرم به من دستور داده به میدان بروم و لباس رزم بر تنم کرده است.»
پس به میدان رفت، با شجاعت بسیار جنگید و در نهایت به فیض شهادت نائل آمد.
محمد پسر عون عبدالله، یکی از جوانانی بود که در کربلا حضور داشت. او با اجازهی امام حسین(ع) به میدان جنگ رفت. در حالی که رجز میخواند، با شجاعت بسیار جنگید و تعدادی از دشمنان را از پای درآورد و در پایان، جام شهادت را نوشید.
عون پسر جعفر طیار، به همراه مادرش در واقعه کربلا حاضر بود. او با اجازه امام حسین به میدان جنگ رفت و اینگونه رجز خواند: «اگر مرا نمیشناسید، من پسر عبدالله جعفرم، همان که در بهشت با دو بال پرواز میکند…» او سپس با شجاعت بسیار جنگید و شمار زیادی از سربازان دشمن را از پای درآورد و در پایان، به مقام بلند شهادت رسید.
او فرزند مسلم بن عقیل بود که به همراه مادر و دایی خود در کربلا حاضر شد. پس از گرفتن اجازه از امام، به میدان جنگ رفت و اینگونه رجز خواند: «امروز پدرم، مسلم و جوانانی را که در راه دین رسول خدا صلی الله علیه و آله شهید شدهاند، ملاقات میکنم».
تعدادی از سپاهیان دشمن را شکست داد و در نهایت، به شهادت رسید.
محمد پسر مسلم بن عقیل بود و سنش حدود دوازده یا سیزده سال بود. پس از شهادت عبدالله بن مسلم، چند نفر از جوانان خاندان بنیهاشم، بدون اجازه به سمت دشمن یورش بردند. امام حسین علیه السلام به آنان فرمود: «ای پسرعموهای من! در برابر مرگ شکیبایی کنید». جوانان بازگشتند، اما در این میان محمد بن مسلم توسط دشمنان به شهادت رسید.
محمد و ابراهیم، دو پسر دیگر مسلم بن عقیل، در واقعه کربلا دستگیر و زندانی شدند. یک زندانبان که علاقهمند به خاندان پیامبر بود، به آنها کمک کرد تا شبانه از زندان فرار کنند. آنها به خانه زنی پناه بردند که همسرش از طرفداران یزید بود. وقتی شوهر آن زن متوجه قضیه شد، این دو کودک را با خود برد و آنها را به شهادت رساند.
دختر کوچولوی سه یا چهار ساله امام حسین علیه السلام که به همراه خانوادهاش اسیر شده بود. در ویرانههای شام که برای مدت کوتاهی جای سکونت خاندان پیامبر علیهم السلام شده بود، در خواب چهره پدر را دید و از خواب پرید و به شدت بیقرار و ناآرام شد. مأموران به فرمان یزید، سر مقدس امام علیه السلام را نزد او آوردند. وقتی کودک چشمش به آن افتاد، دلش بیش از پیش شکست و غم او را فراگرفت تا اینکه در نهایت، روح پاکش به سوی خدا پرواز کرد.
امام محمد باقر علیهالسلام فرزند امام سجاد علیهالسلام و نوه امام حسن علیهالسلام از سمت مادر بود. ایشان در زمان رویداد کربلا و اسیر شدن خاندان پیامبر، کودکی خردسال بود و سنی در حدود سه سال و نیم داشت. پس از آن، در دوران بزرگسالی، به مقام امامت رسید و به عنوان پیشوای پنجم شیعیان، مسئولیت رهبری و هدایت جامعه مسلمانان را بر عهده گرفت.
در کودکی بود که در رویدادهای کربلا حاضر شد و پس از آن به اسارت درآمد. درباره او حکایتی نقل شده که روزی یزید به او پیشنهاد داد: «آیا با پسرم عبدالله کشتی میگیری؟»
او در پاسخ گفت: «من توان کشتی گرفتن ندارم؛ اما اگر یک چاقو به من بدهی و یک چاقو هم به او، تا با هم بجنگیم، اگر او مرا بکشد، من به جدم رسول خدا صلی الله علیه و آله و پدرم علی بن ابیطالب علیه السلام ملحق میشوم و اگر من او را بکشم، او نزد جدش ابوسفیان و پدرش معاویه خواهد رفت.»
یزید به خوبی درک کرد که این کودک، شهامت و رشادت را از نیاکان و پدرانش به ارث برده است.
