معنی ضرب المثل ” غوره نشده مویز شده “

این ضرب‌المثل برای افرادی به کار می‌رود که بدون داشتن تجربه و دانش کافی، خود را صاحب‌ نظر و کاربلد نشان می‌دهند. این مثل اشاره به کسی دارد که هنوز مراحل اولیه یادگیری و رشد را به پایان نرسانده، ولی ادعا می‌کند به مرحله بلوغ و کامل‌رسیده‌گی رسیده است.

در واقع، این بیان ظریف، تشبیهی از روند طبیعی تولید میوه است. غوره، همان انگور نارس و ترش است که پس از گذراندن مراحل رشد، به مویز شیرین و پرخاصیت تبدیل می‌شود. وقتی می‌گوییم: “غوره نشده مویز شده”، منظور این است که فرد هنوز مانند غوره، ناپخته و کم‌تجربه است، اما ادعای پختگی و داناییِ یک مویز را دارد.

این ضرب‌المثل معمولاً در موقعیت‌هایی به کار می‌رود که شخصی بی‌آنکه شایستگی و صلاحیت لازم را کسب کند، برای خودش مقام و اعتباری قائل شود یا در مورد موضوعی اظهارنظر کند که تخصص و آگاهی کافی درباره آن ندارد.

در این نوشته، با مفهوم، ریشه و معنای اصلی این ضرب‌المثل کهن ایرانی آشنا خواهید شد. در ادامه با ما همراه باشید.

معنی غوره نشده مویز شده چیست؟

1- این جمله به افرادی گفته می‌شود که انتظار دارند قبل از پشت سر گذاشتن مشکلات، به موفقیت برسند. به عبارت دیگر، کسانی هستند که می‌خواهند راه‌های طولانی را در مدت زمان کوتاهی طی کنند، بدون آنکه بدانند باید توانایی‌های خود را تقویت کنند و از دشواری‌ها به عنوان پلی برای رسیدن به اهدافشان استفاده نمایند.

2- به این معنا که انسان باید آزمون‌های زیادی را پشت سر بگذارد تا ناپختگی و بی‌تجربگی‌اش از بین برود.

3- گاهی این ضرب‌المثل خطاب به جوانانی به کار می‌رود که هنوز تجربه کافی ندارند، اما ادعاهای بزرگی از خود نشان می‌دهند.

ریشه و داستان ضرب المثل

روایت شده که روزی ملک‌الشعرای بهار، شاعر نامدار، در جمعی حضور داشت. حاضران برای آزمودن مهارت او، چهار کلمه انتخاب کردند و خواستند که با آن‌ها یک رباعی بسراید. کلمات انتخاب شده این‌ها بودند: خروس، انگور، درفش و سنگ.

بهار بلافاصله این شعر را سرود:

> برخاســـت خروس صبح برخیز ای دوست
خون دل انگور فکن در رگ و پوسـت
عشق من و تو صحبت مشت است و درفش
جور دل تو صحبت سنگ است و سبوست

جوانی کم‌تجربه که در آن مجلس حاضر بود، گفت: این کلمات از قبل انتخاب شده بودند و قابل قبول نیست! اگر واقعاً توانایی دارید، من چهار کلمه جدید انتخاب می‌کنم و شما باید با آن‌ها رباعی بسازید.

سپس این چهار کلمه را برگزید: آئینه، اره، کفش و غوره.

بی‌گمان استفاده از این کلمات به ظاهر نامرتبط در یک رباعی، کار آسانی نبود، اما ملک‌الشعرا بی‌درنگ گفت:

> چون آینه نور خیز گشـتی احسنت
چون اره به خلق تیـز گشتی احسنت
در کفش ادیبان جهان کردی پای
غوره نشده مویز گشتی احسنــت

پیشنهادی: آشنایی با ضرب‌المثل «گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی»
اختصاصی – آدینوشاپ