این ضربالمثل در مورد کسانی به کار میرود که ذاتاً بدخواه و آزاررسان هستند و کارهای زیانبارشان نه به خاطر دشمنی شخصی، بلکه به دلیل سرشت درونی آنهاست.
مثل عقرب که نیش میزند نه به خاطر کینه، بلکه این کار بخشی از طبیعت و ذات اوست. برخی افراد نیز همین گونهاند؛ رفتارهای تلخ و آزاردهندهی آنان ریشه در خلق و خوی ناپسندشان دارد، نه دلایل بیرونی.
این جمله به ما یادآوری میکند که با دیدن برخی رفتارها، شخصیت فرد را در نظر بگیریم و بدانیم که گاهی آسیبی که میزند، بخشی از ذات اوست و لزوماً دلیل خاصی برای آن وجود ندارد.

در این نوشته، میخواهیم با هم معنی و مفهوم اصلی این ضربالمثل کهن ایرانی را بررسی کنیم. در ادامه با ما همراه باشید.
معنی نیش عقرب نه از ره کین است، اقتضای طبیعتش این است
عقرب وقتی کسی را نیش میزند، از روی دشمنی این کار را انجام نمیدهد؛ بلکه غریزهٔ طبیعی اوست. حتی اگر کسی به او محبت هم بکند، باز هم ممکن است از نیش او در امان نباشد.
این ضربالمثل اشاره به افرادی دارد که بر اساس عادتهای ناپسند خود، رفتارهای آزاردهندهای نشان میدهند، بدون اینکه قصد بدی داشته باشند. آنها از روی عادت عمل میکنند، نه از روی کینه.
گاهی کسی در برابر محبت دیگران ناسپاسی میکند و کاری میکند که دیگران از کمک کردن به او پشیمان شوند. در این شرایط میگویند: آنقدر به بیادبی و گستاخی عادت کرده که دیگر دست خودش نیست!
چه روز بدی است وقتی کسی به رفتارهای آزاردهنده عادت کند، طوری که اطرافیان از دست او در آرامش نباشند. درست مانند نیش عقرب که بدون توجه به دیگران عمل میکند.
بعضی افراد هم با حرفهای نیشدار خود دل دیگران را میشکنند، اما این کار را از روی قصد انجام نمیدهند. این رفتار زشت در ناخودآگاه آنها ریشه دارد و گاهی خود را نشان میدهد.
گاهی آزار دادن دیگران چنان در وجود یک فرد جا افتاده که انگار بخشی از طبیعت او شده، مثل نیش زدن برای عقرب.













