معنی ضرب المثل ” چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است “

این ضرب المثل زیبا می‌گوید که اگر چیزی برای استفاده در خانه‌ات مناسب نیست، بردن آن به جای مقدسی مثل مسجد هم درست نیست. در واقع، این مثل برعکس چیزی است که برخی فکر می‌کنند.

معنای اصلی این است که ما باید اولویت را به خانواده و نزدیکان خود بدهیم. اگر تو می‌توانی به کسی کمک کنی، اول به فکر افراد خانه و فامیل خودت باش. اگر چیزی داری که می‌خواهی ببخشی، اول مطمئن شو که نیاز عزیزانت برطرف شده است. بعد از آن، اگر چیزی اضافه آمد، می‌توانی برای دیگران یا کارهای خیریه هزینه کنی.

این مثل به ما یادآوری می‌کند که مسئولیت ما در قالب عزیزانمان بسیار مهم است. اگر کسی نیازهای اطرافیانش را نادیده بگیرد و فقط به فکر کمک به غریبه‌ها باشد، کار درستی انجام نداده است. مهربانی و بخشش باید از نزدیک‌ترین نقطه، یعنی خانه و کاشانه خودمان، شروع شود.

در این بخش، به توضیح و مفهوم این ضرب‌المثل ایرانی می‌پردازیم. در ادامه با ما همراه باشید.

چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است یعنی چه؟

در کار خیر و کمک به دیگران، باید از نزدیک‌ترین افراد شروع کنیم که خانواده هستند.
معمولاً از این جمله استفاده می‌شود تا بگوییم اگر دیدی عزیزانت در سختی هستند، اول به فکر رفع نیازهای آنان باش و بعد به دیگران برسی.
گاهی هم این عبارت زمانی به کار می‌رود که مدیر خانواده به جای رسیدگی به مشکلات داخلی خانه، به کارهای دیگر مشغول شود.
در یک کلام، اولویت اصلی با خانواده است.
بیشتر بخوانید: اثرات انفاق در زندگی

آیا این ضرب المثل درست است؟

دین اسلام بسیار بر حفظ و استواری کانون خانواده تأکید دارد. برای نمونه، از عبادت زیاد به گونه‌ای که باعث دوری از خانواده شود، نهی کرده و تأمین نیازهای عزیزان را مهم شمرده است. اگر وسایل ضروری زندگی فراهم نشود و توجه به بیرون از خانه معطوف گردد، ممکن است اعضای خانواده نیازمند دیگران شوند و این موضوع، عزت نفس آنان را خدشه‌دار کند.

اما برای کسانی که روحیه‌ای بزرگ و بخشنده دارند، این موضوع پاسخ دیگری پیدا می‌کند؛ زیرا مسئله «ایثار» و گذشتن از خود مطرح است. ایثار یعنی اینکه فرد با وجود نیازمندی خود، دیگری را بر خود مقدم بدارد.

چنین افرادی نه‌تنها در روزهای سخت به دیگران کمک می‌کنند، بلکه در همه حال عزت نفس خود را نیز حفظ می‌نمایند. قرآن کریم در توصیف پرهیزکاران می‌فرماید:

وَسَارِعُوا إِلَىٰ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ ﴿١٣٣﴾
الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ ۗ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ ﴿١٣٤﴾